141:1
Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.
141:2
Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.
141:3
Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :
141:4
in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.
141:5
Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.
141:6
Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.
141:7
Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.
141:8
Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi.