In finem, filiis Core. Psalmus.
Audite hæc, omnes gentes ; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :
quique terrigenæ et filii hominum, simul in unum dives et pauper.
Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.
Inclinabo in parabolam aurem meam ; aperiam in psalterio propositionem meam.
Cur timebo in die mala ? iniquitas calcanei mei circumdabit me.
Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
Frater non redimit, redimet homo : non dabit Deo placationem suam,
et pretium redemptionis animæ suæ. Et laborabit in æternum ;
et vivet adhuc in finem.
Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes : simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,
et sepulchra eorum domus illorum in æternum ; tabernacula eorum in progenie et progenie : vocaverunt nomina sua in terris suis.
Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.
Hæc via illorum scandalum ipsis ; et postea in ore suo complacebunt.
Sicut oves in inferno positi sunt : mors depascet eos. Et dominabuntur eorum justi in matutino ; et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.
Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me.
Ne timueris cum dives factus fuerit homo, et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :
quoniam, cum interierit, non sumet omnia, neque descendet cum eo gloria ejus.
Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur ; confitebitur tibi cum benefeceris ei.
Introibit usque in progenies patrum suorum ; et usque in æternum non videbit lumen.
Homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.